چقدر دلم می خواست می تونستم مثل قدیما بنویسم.همیشه به محض اینکه صفحه وورد را باز می کردم انگشتام به خودی خود با ریتم خاصی بر روی کلید های منظم کیبورد می رقصیدند.چیزی شبیه نواختن پیانو...تمام این مدتی که مشغول نوشتن بودم احساس عجیبی داشتم شاید باور کردنش مشکل باشه اما آنقدر غرق در رویا و خیال می شدم که متوجه گذشت زمان نمی شدم.اما الان روزی هزار بار آماده نوشتن می شوم اما هیچ چیزی برای گفتن ندارم.

دیشب ساعت ها تک و تنها بی آنکه حتی آن سایه سفید همیشگی از کنارم رد شود به سرنوشتم و به همه این بلاهایی که به یک باره روی سرم خراب شدند فکر می کردم.تمام اون خاطره های شیرین و تلخ مثل یک فیلم از جلوی نظرم رد می شدند.روی لحظه های قشنگ زندگی ام مکث بیشتری می کردم و دوباره و دوباره آنها را مرور می کردم.به صحنه های تلخ که می رسیدم بی اختیار اشک از چشمانم سرازیر می شد.کاش می توانستم این قسمت های تلخ را دیلیت و جای آن لحظه های قشنگ عمرم را پیست کنم.کاش می توانستم...

نمی دانم چی شد که یکهو یاد آن مرد عجیب دوست داشتنی افتادم.همیشه شاد و پر انرژی بود طوری که انگار تا به حال هیچ مشکلی در زندگی اش نداشته و یا هیچ وقت عاشق نشده است.حرف هایش همیشه برایم تازگی و جذابیت خاصی داشت.یک جمله از او مرا به فکر وا داشت" انسان ها خودشون سرنوشتشون را می سازند" یعنی من خودم عامل این بد بیاری هام هستم !! من چیکار کردم که باید اینچنین تاوان پس بدم! چرا باید این اتفاق ها برای من بیافته ! شب گذشته یکی از آن شب هایی بود که بیشتر از همیشه احساس تنهایی می کردم.تنها بودم با یک دنیا سوال بی جواب.

                                   *************

ساعت هاست یانی مشغول نواختن پیانوست...و ساعت هاست آرامش تمام وجودم رافرا گرفته.حقیقتا کمی به او حسادت می کنم هم به خاطر مهارت بی نظیرش در نواختن و هم به خاطر این نشاط و آرامشش.طوری چشم هایش را بسته و سرتکان می دهد گویی در دنیایی غیر از دنیای ما سیر می کند.آهنگ Wispers in the dark او را بهترین می دانم چون بهترین ها را به یادم می آورد.کاش دیشب هم یانی را به اتاقم می خواندم....

سخت است می نوش کسی دیگر بود

 شمع شب خاموش کسی دیگر بود

با یاد کسی که دوستش می داری

یک عمر در آغوش کسی دیگر بود

پ.ن : امیدوارم همه عاشق های دنیا به عشقشون برسند و شمع خاموش کس دیگری نباشند.